اکتشاف قرن:شما از کجاتون جیش میکنین؟

بنده با این که به این بازی دعوت نیستم(بگو آخه مرد حسابی به کدوم بازی دعوتی؟) و کمی تا قسمتی تازه کارم و در ضمن از دوران کودکیم چیزی نمیگذره (حداکثر 12 سال) اما یک خاطره ی ملس از دوران کودکی دارم که همین الانشم نقل محافل فامیله و هر وقت حرف کم میارن شروع میکنن به تیکه اندازی:”خب دگم از کشفت بگو دیگه چه خبر؟”

البته من خودم یادم نیست اما گویا قضیه این کشف از این قراره که بنده در دوران طفولیت علاقه ی زیادی به به کسب دانش و معرفت وحکمت داشتم از این رو(از کدوم رو؟) یک علامت سوال گنده همیشه با خودم داشتم که مردم از کجا جیش میکنن؟

البته به علت دم دست بودن جواب و علم وافر بنده مطمئنا جوابش رو در عرض یک روز به دست آوردم اما چیزی که باعث خنده ی فامیله علاقه به آشکار کردن این کشفه(البته حق هم داشتم من از روز اول بچه مسلمون بودم و حتما در عوالم ذر شنیده بودم که زکات علم به نشر اونه!).

ظاهرا بنده در اون دوران اشتیاق وافری داشتم تا جلو هر کس و ناکسی این کشفو آشکار کنم (البته مقصود خود کشف کردن نیست مقصود خود جریانه!) پس مادر بنده یک بار که این عمل شنیع رو داشتم جلو یکی از افراد فامیل انجام میدادم و به اون درس بدن شناسی میدادم تهدید تمام مادران عالمو عملی میکنه و قاشق داغی بر دست لطیف بنده میگذارد(منم خوب مینویسما) و از اون روز من یاد گرفتم که هر کشفی رو که میکنم نباید برای همه جار بزنم!

پس نویس:از این اشتباهات لغتی من خیلی داشتم و الان هم دارم چون من از 6 سالگی یک کتابخون تیر بودم و هر لغت جدیدی که تو کتابها میخوندم رو برای خودم یک جوری اعراب گذاری(گزاری؟)  میکردم و به اون عادت میکردم حتی اگه کسی درستشو میگفت مسخرش میکردم اما یک نمونه که یادمه  فروشگاهی بود به نام توس اِِلِمِنت من اون میخوندم توسُ المنت(با الف لام) بعد با خودم میگفتم خدایا چی میفروشه این؟

پپس نویس:من تو انفجار حرم بودم( 3 سالم بود) هنوزم لحظه ی انفجار، کوشت وخون مردم،جیغ و داد کشیدناشون، با فرش اینور و اونور بردشونو… یادمه فقط همین.